Ik kan bijna niet kiezen. Softijs met chocola en nootjes of schepijs van witte chocola en grootmoeders cake. Of toch een aardbeien-milkshake?
Gelukkig is de blonde vrouw achter de toonbank behulpzaam. Ik reken € 2,20 af en na een ferme hap ijs draai ik me om. Ik zie dat de ijssalon al een nieuwe klant heeft en dat nummer twee en drie ook al in de rij staan. Ik loop naar huis.

Op 22 juni 1956 werd ik geboren, in een benedenwoning aan de Van Limborghstraat. Ons huis stond op het hoekje van de toegangsweg naar speeltuin De Wester, waar mijn oudere broer en ik (en later ook mijn zusje) vaak speelden. Mijn ouders waren midden jaren ’50 naar deze straat verhuisd, nadat ze, vanwege de na-oorlogse woningnood, de eerste jaren van hun huwelijk nog bij mijn grootouders van moederszijde op het Boswinkel hadden gewoond, aan de Höfteweg. Dat gedwongen samenwonen met opa en oma was geen succes, en mijn ouders waren dan ook dolblij met hun nieuwe huis. Eindelijk iets voor zichzelf!

Al gauw bleek dat ook aan dit huisje in de Van Limborghstraat een groot bezwaar kleefde: boven woonde de familie Schoo, die nogal actief waren in de wereld van de klassieke muziek. De huizen waren tamelijk gehorig, zodat alle muziek van de Schoo’s bij ons naar binnen kwam. Mijn moeder heeft nog jarenlang een bloedhekel gehad aan pianomuziek. Maar ook betekende het, dat ze op de hoogte bleven van het wel en wee van onze bovenburen. Zo gaat in onze familie nog steeds het verhaal hoe mijn ouders ineens mevrouw Schoo hoorden roepen: “Jan, kom eens kijken! Ik kan staande plassen!”

Twee jaar na mijn geboorte verhuisden we naar de G.J. van Heekstraat, naar het toenmalige huisnummer 206 (nu 354). Dat is ook het huis waar ik de meeste jeugdherinneringen aan heb, omdat ik er tot mijn 19e woonde. Voor mijn verhuizing naar Groningen (waar ik ging studeren, en waar ik nog steeds woon en werk) mocht ik mezelf dus ‘Twekkelervelder’ noemen, en dat was iets waar ik best trots op was, en nog steeds ben. De woning aan de Van Heekstraat huurden we van de familie Spiele, die in deze buurt meer woningen bezat.

De Spieles zelf woonden in het huis, waar je recht op af reed als je vanuit de Bruggenmorsweg de Twekkelerbrug was overgestoken, op het punt waar je nu nog steeds binnendoor naar Hengelo kunt en linksaf richting Vredestein en het havengebied. Veel later, toen de inkomsten van mijn vader daartoe gelegenheid gaven, werd het huurcontract omgezet in een koopcontract. Het huis aan de Van Heekstraat (tegenover de apotheek, waar daarvoor de manufacturenzaak van de familie Dikken gevestigd was) werd voor 10.000 gulden gekocht, wat in die tijd nog een heel bedrag was!

Mijn broer Gert (1953) en mijn in 1960 geboren zus Juliette gingen, net als ik, naar school op de Paulusschool, van meneer Rohof. De weg van de Van Heekstraat naar de Regulusstraat was altijd vol avonturen. Fietsen deden we niet. Het was gewoon lopen, tussen de middag naar huis om warm te eten, en dan weer naar school. Op de hoek van de Van Limborghstraat en de Van Heekstraat lag bijvoorbeeld een gemeenteperkje, met daarin een soort van rozenstruiken. In de bloeitijd van de rozen waren er altijd veel bijen rond deze struiken, en kon je de rozen eerst dichtvouwen rond zo’n bij en daarna met een simpele knip van je scherpe nagels van de steel plukken. Vervolgens stopten we die rozen met bijen en al bij de weduwe Speek in de brievenbus (zij woonde in het huis naast de schoenmaker op de hoek, pal naast de ingang tot het aannemersbedrijf van Lotterman), en renden dan door op weg naar school. Ook herinner ik me een actie, waarbij ik op een muur klom aan de Regulusstraat (in het eerste stukje na de Van Limborghstraat), en door hard wiebelen een enorme scheur in die muur veroorzaakte. Het is maar goed dat de heer Rohof of mijn ouders dit nooit te weten kwamen.

Een ander avontuur had met geld te maken. Meneer Rohof wist dat we tegenover het postkantoortje aan de Van Heekstraat woonden, en op een goede (?) dag vroeg hij me of ik, als ik toch naar huis liep, even een bedrag voor hem wilde storten op een rekening bij dit kantoor. Ik liep met een envelop over straat met daarin wel 100 gulden! Doodeng vond ik het, bang om te worden overvallen door een bende scholieren van een andere school (vooral die van de T. van de Blinkschool waren berucht). Gelukkig kwam het allemaal goed, maar het was een avontuur om nooit te vergeten.

Mijn jonge jaren in deze wijk kenden nog vele andere avonturen, maar daarover vertel ik graag een volgende keer. In ieder geval voel ik nu nog een hechte band met Enschede, en in het bijzonder met het Twekkelerveld. Zo lees ik de Sliepsteen (het blad van de Historische Sociëteit Enschede-Lonneker) nog iedere keer van voor tot achter, wanneer het in mijn bus gevallen is. En ook letterlijk is er iets wat mij met deze wijk bindt: een heel klein stukje van mij ligt namelijk al letterlijk begraven in de buurt van de al eerder genoemde T. van de Blinkschool, en wel bij het daarnaast gelegen gymnastieklokaal.  Bij de toegangspoort tot het terrein van dat lokaal verloor ik namelijk als tienjarige bij een ongelukje het topje van mijn linker ringvinger, dat vervolgens door één van de andere leerlingen van de Paulusschool (die daar gymlessen had) onder het zand werd gefrummeld. Misschien een wat macaber einde aan dit verhaal, maar even zo goed wel een teken dat ik die band met dit stuk Enschede nog steeds letterlijk voel.